கடவுளின் கை

பாகம் 1: இருளின் தொடக்கம்

சென்னையின் நடுத்தர தெருவொன்றில், பழைய ஓட்டு வீட்டில் வாழ்ந்தான் அர்ஜுன். வயது முப்பத்தி இரண்டு. கையில் பட்டப்படிப்பு சான்றிதழ் இருந்தது, ஆனால் பையில் காசு இல்லை. தொழில் தொடங்கி தோற்றான். கடன் மேல் கடன் குவிந்தது. மனைவி கவிதா அமைதியாக இருந்தாள், ஆனால் அவள் கண்களில் கவலை தெரிந்தது. ஐந்து வயது மகள் அம்மு மட்டும், "அப்பா, நீங்க எல்லாத்தையும் சரி பண்ணுவீங்க!" என்று தினமும் சொல்வாள்.

அந்த வார்த்தைகள் அர்ஜுனுக்கு கத்தியாய் குத்துவது போல் இருந்தன.

ஒரு நாள் இரவு, மின்சாரம் இல்லாத வீட்டில் மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் உட்கார்ந்தான். கடன் கடிதங்கள் மேஜை மேல் குவிந்திருந்தன. வங்கியிலிருந்து நோட்டீஸ் வந்திருந்தது. நாளை காலை வீட்டை காலி செய்யும்படி சொல்லியிருந்தார்கள்.

"என்ன பண்றது?" என்று யோசித்தான்.

வெளியே போனான். தெரு விளக்கின் கீழ் நின்றான். இரவு பன்னிரண்டு மணி. சாலை வெறிச்சோடியிருந்தது. தொலைவில் ஒரு கோவில் கோபுரம் மங்கலாய் தெரிந்தது.

காலடி தானாக அங்கு நடந்தது

பாகம் 2: கோவிலின் வாசலில்

கோவில் மூடியிருந்தது. ஆனால் வாயிலில் ஒரு விளக்கு எரிந்தது. அர்ஜுன் வாசலில் உட்கார்ந்தான். கண்கள் கலங்கின.

"கடவுளே… நான் என்ன பாவம் பண்ணினேன்? நேர்மையா வாழ்ந்தேன். யாரையும் ஏமாத்தல. ஆனா ஏன் இப்படி?"

அழுதான். மனசு வெளியே கொட்டியது.

திடீரென்று பக்கத்தில் யாரோ உட்கார்ந்த சத்தம். திரும்பிப் பார்த்தான். ஒரு வயதான சாமியார் — வெள்ளை வேட்டி, நெற்றியில் விபூதி, கண்களில் அமைதியான ஒளி.

"என்னாச்சு தம்பி?" என்று கேட்டார்.

அர்ஜுன் முதலில் பேசவில்லை. ஆனால் அந்த கண்களில் ஏதோ இருந்தது — தண்ணீரில் பிரதிபலிக்கும் நிலவு போல ஒரு அமைதி. மெல்ல எல்லாவற்றையும் சொன்னான்.

சாமியார் கேட்டார். குறுக்கே பேசவில்லை. முடிந்ததும் சிரித்தார்.

"நீ கடவுளை நம்புகிறாயா?" என்று கேட்டார்.

"நம்பினேன் சாமி… இப்போ தெரியல."

"அதுதான் தப்பு," என்றார் சாமியார் அமைதியாக. "கடவுளை நாம் சுகத்துல மட்டும் நம்பினா, அது நம்பிக்கையே இல்ல. அது வியாபாரம். துக்கத்துலயும் நம்பினா — அதுதான் பக்தி."

அர்ஜுன் சும்மா இருந்தான்.

"ஒரு கதை சொல்லட்டுமா?" என்று கேட்டார் சாமியார்.

---

பாகம் 3: சாமியாரின் கதை

"மிகவும் வெகு காலத்திற்கு முன்பு, ஒரு ஊரில் ஒரு விவசாயி இருந்தான். வறண்ட நிலம். மழையே இல்லை. அவன் தினமும் வயலில் உழைத்தான், ஆனால் விளைச்சல் இல்லை.

ஊரார் எல்லாரும் 'விட்டுட்டு போ' என்றார்கள். 'இந்த நிலம் தரிசு' என்றார்கள்.

ஆனால் அவன் விடவில்லை. தினமும் காலையில் ஒரு மண் திரும்பினான், இறைவனை நினைத்து. மாலையில் வீடு திரும்பும்போது வானை பார்த்து நன்றி சொன்னான் — விளைச்சல் இல்லாமலே நன்றி.

ஏன்?

'இன்னும் ஒரு நாள் உயிரோடு இருக்கிறேன், உழைக்கிறேன் — இதுவே கடவுளின் கொடை' என்று நம்பினான்.

ஏழாவது வருடம் — திடீரென்று மழை வந்தது. நிலம் தழைத்தது. அந்த மண் மிகவும் வளமானது என்று தெரிந்தது, ஏனென்றால் ஆறு வருடம் யாரும் உழாமல் விட்டதால் சத்து சேர்ந்திருந்தது.

ஊரே அவனிடம் நிலம் கேட்டது."

சாமியார் நிறுத்தினார். "புரிகிறதா தம்பி?"

அர்ஜுன் தலை குனிந்தான். "விடாம இருக்கணும்னு சொல்றீங்களா?"

"விடாம இருக்கணும். ஆனால் அதை விட முக்கியம் — எதிர்பார்ப்பை விட்டுவிட்டு உழைக்கணும். பலன் கடவுளுக்கு விடணும். நீ உன் கடமையை செய். கடவுள் தன் கடமையை செய்வான்."